[]ðººðدختري از شهر سكوتðººð[]

_____________________________


خاطره هاي آدم زياد ميشه ديوار

اتاقشون پر عکس ميشه اما هميشه

دلت واسه اوني تنگ ميشه که نميتوني

عکسشو به ديوار بزني........

__________________________

منو یک کاغذ پاره

مرحم شبهای تارم

می نویسم تا بدونی

یار و دلداری ندارم

بشنو یک حرف تازه

از زبونه قلبم ...

که می خواد بگه

از این زمون خستم

آره فقط این کاغذ

می دونه تموه حرفم

آره خوب می دونه

هیچ نائی نمونده برمن

هر کی دو سه روزی

شد الهه قلبم

رفت و گوش نداد

به ناله حسرت

حالا چی بگم که

قربانی خنجر عشق منم

پس باید توی این سکوت

صد دفعه بشکنم

یک کاغذ پاره

شده مرحم دردم

داره باورم میشه

که از همه تردم

خوب باید بمیرم

من اگه مردم

عجب هیچ بشری اخ

نمی گه از غم مرگم

اگه تیغ تا حالا نبریده گلومو

از خاص پدر مادر و خدا

از امید فردام بوده

که سد راهم میشه

برای کچ وقتی رفاقت

شده اینجا یک سراب پوچ

یکی نیست از دل تنگم

قصر روشنی بسازه

روز و با همه قشنگیش

به شب تارم ببازه

شایدم قسمت همینه

به دلم بارون نباره

یار ودلداری ندارم

به جز این کا غذ پاره

حالا حرف من

زخمی و پارست

برای مرگ خود

به راه چارست

همه حرف من

مثل بغض تو صدامه

که فقط این تیکه کاغذ

مرحمه درد شبامه

آره بغض من

می شکنه آسون

توی خلوت این قلب ویرون

بازم اشک من

به روی گونه هامه

که همین اشکای من

چاره درد و غصه هامه

من می دونم تو هم بدون

که سسته دنیا لعنت به

این مرام تف به این دنیا

روحم پیره ولی جسمم

نشده پیر خدایا من بریدم

جون منو بگیر

تا که بسوزمو بسازم هر دم

تا کی ذکر تنهایی باشه

هر دم بر من

رفیقم دارم ولی با چشم حسود

عشقم گلم رفت چون عاشقم نبود